دانلود پاورپوینت با موضوع سازه فضايي فضاكار

در قالب ppt ودر36اسلاید، قابل ویرایش

برشی ازمتن تحقیق:

تعریف و تاریخچه سازه های فضاكار:

• به سازه ای كه اصولا رفتار سه بعدی داشته باشد ، به طوریكه به هيچ ترتيبی نتوان رفتار كلی آن را با استفاده از يك يا چند مجموعه مستقل دوبعدی تقريب زد ، سازه فضاكار ناميده می شود . با اين تعريف طيف وسيعی از سازه ها يعنی حتی برخی از قوس ها و گنبدهای آجری گذشته نيز جزو سازه های فضاكار محسوب می شوند ، اما در اينجا منظور سازه های سه بعدی خاص هستند كه معمولا دارای اعضای مستقيم با اتصالات صلب يا مفصلی می باشند.
  سازه های فضایی شکلهای هندسی منظمی هستند که در کنار يکديگر تکرار شده و با اتصال مکرر اين اجزا شبکه ای مستحکم و يکپارچه با ساختاری سه بعدی ايجاد می کنند . اين اجزا از المانهای طولی( با مقطع های مربعی ، دايره ای ، مثلثی و ... ) و اتصالهايی که هر روز بر انواع آنها افزوده می شود تشکيل می شود .
  جنس المانهای طولی متنوع بوده و بسته به نوع مصرف آنها متغير خواهد بود ولی معمولاً از انواع پلاستيک و پروفيل ، فولاد و آلومينيوم استفاده می شود.

به عنوان نمونه هایی از اين نوع سازه ها درايران ،پوشش مرقد مطهرامام و سقف چند غرفه نمايشگاه بين اللملی تهران را می توان نام برد . البته اين نوع سازه پديده خيلي جديدي نيست ، زيرا گراهام بل طرحهايي از شبکه های منظم هندسی که کاربرد ساختمانی داشته باشد تهيه کرده بودکه شامل کایت ، باد شکن ویک برج بود . همچنين آلاچيقهای عشاير محلی ايران ، سبکی مانند اين نوع سازه ها دارند ولی در دهه 60 ميلادی بود که اين نوع سازه ها به صورت موضوعی بين اللملی و قابل بحث مطرح شد به طوری که اولين کنفرانس بين اللملی سازه های فضايی ( فضاکار ) در سال 1966 در دانشگاه ساری انگستان برگزار شد .

از نظر تاریخی ، سازه فضاکار چندلایه به طور مستقیم از خرپاهای مسطح در قرن 19 منتج شدند. دو پیشرفت مهم در سازه های فضاکار اتفاق افتاد :

در سال 1942 چارلز ات وود سیستم unistrut (ورقهای فولادی خم شده به صورت گره و اعضا تشکیل می شده )

در سال 1943 سیستم mero (اعضای لوله ای فولادی شکل با انتهای مخروطی که به گره های فولادی کروی پیچ می شوند)